DOMINGO
5 TEMPO CORESMA -CICLO A-
LECTURA
DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO 4,1-11
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO XOÁN 11,3-45.
Había un
enfermo, Lázaro de Betania, da aldea de María e da súa
irmá Marta. María fora a que unxira ó Señor
con perfume e lle enxugara os pés cos seus cabelos; o seu irmán
Lázaro era o enfermo. Por iso, as irmás mandaron a dicirlle
a Xesús:
Señor, mira, o que amas está enfermo.
O oílo, dixo Xesús:
Esta enfermidade non é para a morte, senón para a gloria
de Deus, a fin de que por ela se glorifique o Fillo de Deus.
Xesús queríalles moito a Marta, á irmá
dela, e mais a Lázaro. Anque oíu que este estaba enfermo,
deixouse estar aínda por dous días no sitio onde se
atopaba. Despois disto, díxolles ós discípulos:
¡Vaiamos outra vez á Xudea!
Os discípulos respondéronlle:
Mestre, aínda non hai nada que te querían apedra-los
xudeus, ¿e vas ir outra vez alí?
Xesús replicou:
¿Non hai doce horas de día? Se alguén camiña
de día, non tropeza, pois ve a luz deste mundo; mais se alguén
camiña de noite, tropeza, pois non hai luz nel.
En dicindo isto, proseguiu:
Lázaro, o noso amigo, dorme; pero eu vouno espertar.
Dixéronlle entón os discípulos:
Señor, se dorme, curará.
Xesús dicíao da morte. Pero eles coidaban que falaba
do repouso do sono. Entón Xesús díxolles abertamente:
Lázaro morreu, e alégrome por vós de non estarmos
alí, para que creades. ¡Así que vamos onda el!
Díxolles entón Tomé o chamado Xémeo ós
outros discípulos:
¡Vaiamos tamén nós morrer con el!
Cando chegou Xesús, atopouse con que Lázaro xa levaba
catro días no sepulcro. Betania estaba preto de Xerusalén,
a uns tres quilómetros: moitos dos xudeus foran onda Marta
e María para lles daren o pésame polo irmán.
Cando oíu Marta que Xesús estaba chegando, saíulle
ó encontro. María, en cambio, quedou na casa. Díxolle
entón Marta a Xesús:
Señor, se ti estiveses aquí, meu irmán non morrería;
pero eu sei que, aínda agora, Deus che concederá calquera
cousa que lle pidas.
Xesús díxolle:
Teu irmán resucitará.
Marta respondeulle:
Ben sei que resucitará na resurrección, no día
derradeiro.
Díxolle Xesús:
Eu son a resurrección e a vida. Quen cre en min, anque morra,
vivirá; e todo o que vive e cre en min, non morrerá
endexamais. ¿Cres ti isto?
Ela respondeu:
Si, Señor: eu creo que ti Es o Cristo, o Fillo de Deus, que
había de vir ó mundo.
E, ditas estas cousas, saíu e chamou por María, súa
irmá, dicíndolle polo baixo:
O Mestre está aquí e chama por ti.
Ela, ó oílo, ergueuse de contado e foi onda el. (Aínda
non chegara Xesús á aldea, senón que estaba no
mesmo sitio onde o atopara Marta). Entón os xudeus que estaban
con ela na casa para lle daren o pésame, vendo a María
que se ergueu de contado e saíu, foron detrás dela,
coidando que ía á sepultura para chorar alí.
María chegou onde estaba Xesús e, ó velo, caeu
ós seus pés, dicíndolle:
Señor, se ti estiveses aquí, non morrería meu
irmán.
O ver Xesús que ela estaba chorando, e tamén os xudeus
que viñeran con ela, apretóuselle o corazón e,
profundamente conmovido, preguntou:
¿Onde o puxestes?
Contestáronlle:
Señor, ven ver.
E Xesús botouse a chorar.
Entón comentaban os xudeus: "¡Ai que ver como o
quería!"
Pero algúns deles dixeron: "E logo este, que deu vista
ós ollos dun cego, ¿non podía facer que non morrese?"
Xesús estremecéndose de novo, chegou á sepultura.
Era unha cova, e tiña unha pedra por riba.
Xesús ordenou:
Arredade a pedra.
Marta, a irmá do finado, díxolle:
Señor, xa cheira, que leva catro días.
Xesús contestoulle:
¿Non che dixen que se cres, vera-la gloria de Deus?
Arredaron entón a pedra. Xesús ergueu os ollos e dixo:
Meu Pai, douche gracias porque me escoitaches. Eu ben sabía
que ti sempre me escoitas, pero díxeno pola xente que está
aquí, para que crean que ti me mandaches.
E dito isto, gritou con voz forte:
¡Lázaro, ven para fóra!
Saíu o morto; tiña os pés e as mans atados con
vendas e a cara envolta nun sudario. Xesús ordenoulles:
Desenleádeo e deixádeo ir.
Entón, moitos dos xudeus que viñeran onda María,
vendo o que fixo, creron nel.
-Palabra
do Señor - Loámoste, Cristo
